Ik ging als kind twee keer per zondag naar de kerk en we lazen na het eten altijd uit de bijbel. Dit laatste werd echt nooit overgeslagen, ook niet als we 's ochtends haast hadden en de bus bijna vertrok. Het kon wel ingekort worden. Een tekst was dan al genoeg. Voor mij kwam het dan over als een soort toverformule; niemand luisterde voor mijn gevoel, maar de formule was uitgesproken.
Heel aantrekkelijk vond ik het bijbellezen niet, maar er was een uitzondering. Dat was als het boek Hooglied aan de beurt was. Vooral Hooglied 8 was mooi: "Wij hebben een kleine zuster, die nog geen borsten heeft; wat zullen wij onze zuster doen in dien dag, als men van haar spreken zal?". Achteraf verbaas ik me over dat ik deze tekst zo mooi vond, want de zus van de schrijver had nog niet eens borsten. Maar blijkbaar genoot ik er al van als het woord "borsten" viel. En ook was het hoofdstuk nog niet af: Niet veel later volgt: "Ik ben een muur en mijn borsten zijn als torens." Ik geloof dat ik dat de mooiste tekst uit de bijbel vond, maar heb er helaas nooit een preek over gehoord. Wat verder jammer was dat de uitleg was dat Hooglied niets met aardse zaken te maken had, maar alleen beeldspraak was de relatie tussen een mens en God.
Bij de preken moest ik het hebben van het zevende gebod. 's Avonds hadden we leerpreken waarbij de Heidelbergse catachismus behandeld werd. Een keer per jaar was het zevende gebod aan de beurt. Het zevende gebod in de Bijbel is: "Gij zult niet echtbreken." Je zou denken, dat het betekent dat je niet mag scheiden, maar niets is minder waar. Het betekent nog veel en veel meer. De Catachismus legt het allemaal haarfijn uit. Voor mijn gevoel kwam het er op neer dat alles wat met seks te maken had niet goed was. Niet een boodschap die ik graag wilde horen denk ik, maar toch keek ik er naar uit. Gewoon omdat dan het woord "seksualiteit" genoemd werd. Geen "seks" natuurlijk, want dat klinkt te plat.
Over seks werd dus thuis niet gesproken, maar toch had ik wel heel goed begrepen dat seks voor het huwelijk wel een van de ergste zonden was. Dat kwam zo: Als een meisje verkering had en zwanger werd voor ze getrouwd werd, moest zo'n stel bij de kerkenraad komen om verantwoording af te leggen. Ik heb me vaak zo'n gesprek voor proberen te stellen, maar dat kostte me erg veel moeite. Als zo'n gesprek dan afgerond was en ik neem aan dat ze door het stof waren gegaan, mocht je bij wijze van gunst gewoon lid blijven van de kerk. Wel werden de namen van het stel nog even voorgelezen vanaf de preekstoel en werd gezegd dat ze schuldbelijdenis hadden gedaan van de zonde tegen het zevende gebod. Ook deze momenten waar momenten waar ik naar uit keek, en ik had het gevoel dat meer mensen er van genoten. Achteraf denk ik: Zouden ze zich gerealiseerd hebben, dat degene die seks voor het huwelijk plannen er meestal voor zorgen dat ze niet zwanger werden? Dit kan bijna niet anders, maar die hoefden geen schuld te belijden. Een term die ik nog uit die tijd onthouden heb was "de afgelikte boterham". Dat ging dan over een meisje wat al seks gehad had met iemand anders.
Dit alles heeft wel zo'n indruk op me gemaakt dat ik me echt voor had genomen om geen seks voor het huwelijk te hebben. Toen ik een relatie had, zette dit een groot stempel er op. Ik wilde iets wat heel natuurlijk was, blokkeren en negeren. Uiteraard lukte negeren niet goed en voelde ik me elke keer schuldig als we dingen op dat gebied ondernamen. Ik nam het me voor om de volgende keer beter te doen, maar dat lukte dan weer niet. En weer voelde ik me schuldiger. Relatie na relatie strandde; ik voelde me slecht als ik van dingen genoot die met seks te maken hadden. Nadat er weer een relatie voorbij was, waarin we hard tegen onze natuurlijke verlangens hadden gevochten, kwam ik het boekje "Ongekust en toch geen kikker" tegen. Een Amerikaans christen pleit er in dat boek voor zelfs niet te zoenen voor het huwelijk, want dat roept alleen maar slechte gedachten op. Ik dacht dat dit de oplossing was en nam me voor het nog veel extremer aan te pakken bij een volgende relatie.
In de paar jaar die ik na deze relatie had ben ik zelf na gaan denken en tot de conclusie gekomen dat zaken wellicht anders liggen. Ik kwam de liefste vrouw van de wereld tegen en we gaven direct en volledig toe aan onze verlangens. Ik heb niet het idee dat onze relatie zich niet goed ontwikkeld heeft, doordat ik mij niet aan de regels gehouden heb. Iets waar ik ooit van overtuigd was.
