Ongelovigen

Vorig jaar ontdekte ik de Bijbel voor Ongelovigen van Guus Kuijer. De titel sprak me aan. Wellicht omdat het zo apart klinkt. Ik houd er altijd van om dingen met elkaar te associeren die niets met elkaar te maken hadden. Ik begon er in en het is echt een fantastisch boek!

In het centrum De Nieuwe Liefde wordt eens per kwartaal een Dienst voor Ongelovigen gehouden. Ook dit is iets wat mij aan spreekt. Een kerkdienst kan heel mooi zijn en waarom zou dit alleen voorbehouden zijn aan gelovigen.

Toen ik het met iemand had over ik me aangesproken voelde bij het woord ongelovigen, wist ik daar niet zo goed antwoord op. Ik wist gewoon niet of ik mezelf gelovig of ongelovig moest noemen. Het is natuurlijk ook een behoorlijk zwart-witte indeling, maar dit zwart-witte heb ik meegekregen tijdens mijn opvoeding. Er waren maar twee mogelijkheden: De hemel of de hel.

Toen ik op internet opzocht wat bedoeld wordt met het woord 'Ongelovige' werd het mij duidelijk. Ongelovige kan namelijk betekenen: (1) Niet geloven of (2) Anders geloven. Ik geloof wel, maar ik geloof anders dan ik opgevoed ben. En ik ben altijd opgevoed met het idee dat mensen die niet op de juiste manier geloven 'de ongelovigen' zijn. Eigenlijk is dat raar. Alsof je zo overtuigd bent dat een BMW de enige juiste auto is, dat je mensen in een ander merk auto, de autolozen noemt. Het komt op mij een beetje hoogmoedig op me over.

Wie waren de eerste mensen?

“Papa, wie waren de eerste mensen?” Mijn dochter Sophie komt vaak met vragen als ik haar naar bed breng. Dit was een aantal jaar geleden een vraag waar ik bang voor was. Nu ben ik blij dat ze zulke vragen stelt en helpt ze mij om verder te komen.

Ik ben reformatorisch opgevoed met het scheppingsverhaal; God heeft de wereld in zes dagen geschapen. Ik hoorde dit verhaal al voordat ik mij af vroeg hoe de wereld geschapen is. Dus heb ik me nooit af hoeven vragen waar de wereld vandaan is gekomen. Ik hoorde ook nooit andere verhalen of mogelijkheden. Lang heb ik gedacht dat ik dit verhaal ook weer door zou moeten geven aan mijn kinderen. Er was alleen één probleem. Inmiddels geloofde ik het verhaal zelf niet meer en hoe draag je iets over waar je zelf niet in gelooft. En is dat eerlijk om te doen?

Een paar jaar terug las ik “God van gewone mensen” van Emiel Hakkenes. Hij beschrijft hierin zijn dilemma. Het geloof wat al jarenlang van ouders op kinderen is meegegeven, mag niet zomaar gestopt wordt, maar moet weer doorgegeven worden. Nadat hij in de geschiedenis op zoek gaat naar zijn voorouders, ontdekt hij dat de zaken toch wat ingewikkelder liggen en besluit de stenen op te ruimen zodat zijn kinderen zich daar niet aan hoeven te stoten.

Dit boek heeft voor mij de weg vrij gemaakt om eerlijk te kunnen zijn tegenover mijn kinderen. Ik kon dus een eerlijk antwoord geven. Ik heb Sophie twee versies verteld van het ontstaan van de mensen. “God heeft een man van klei gemaakt. Toen blies hij in de neusgaten van de man en werd de man levend.” Ze vond het een onwaarschijnlijk verhaal. Daarna heb ik haar de evolutietheorie verteld. Ook dat leek haar niet waar gebeurd. Ik kon haar eerlijk zeggen dat ik het ook niet weet, maar dat de evolutietheorie mij waarschijnlijker voorkomt. Ik hoefde haar niet te overtuigen. Ik hoop dat ze later zelf op onderzoek uitgaat haar eigen waarheid vind, wat dat dan ook is.

De volgende dag waren we in de bibliotheek en hebben we boeken gezocht over het ontstaan van de aarde. Het bijzondere aan boek over evolutietheorie voor kinderen vond ik dat de kinderen werden aangespoord om zelf boeken met verschillende invalshoeken te lezen en dan zelf een standpunt te bepalen. Ik kreeg te horen op school wat “waar” en kreeg later op de middelbare school een karikatuur mee van wat de evolutietheorie was en hoe dom het wel niet was om daar in te geloven.