Vroeger geloofde ik. Eigenlijk geloof ik nog steeds, maar nu op een andere manier. Ik geloof nu niet meer alles wat mijn ouders vroeger zeiden en wat er in de kerk gezegd werd.Ik ben opgegroeid in de Gereformeerde Gemeente. Terwijl ik dit opschrijf, wordt ik me bewust van de impact die dat op mijn identiteit heeft gehad. Want natuurlijk groeide ik niet op in de Gereformeerde Gemeente. Ik zat er twee keer per zondag in de kerk. En toch voelt het alsof ik daar ben opgegroeid.
Gisteren ben ik bij een een workshop van Karel Emck geweest en daar had hij het hij over zelfhulpboeken. Elk zelfhulpboek begint met een pijn. Want zonder pijn is er geen behoefte aan dat boek. Wat dat betreft zat het geloof in de Gereformeerde Gemeenten net zo in elkaar. De leer is gebaseerd op de Heidelbergse catachismus die uit drie stappen bestaat: Ellende, verlossing en dankbaarheid. Eerst moet er dus pijn gecreëerd worden, anders is er geen behoefte aan verlossing.
Ik ben er lang van overtuigd geweest dat er een kern van waarheid zat in het geloof waar ik mee opgegroeid ben. Dat kwam omdat ik het zo ervaarde. Ik ben opgevoed met het idee dat ik slecht geboren ben, niet in staat om goed te doen. En inderdaad, dat ervaarde ik zo. Alles wat ik niet uit geloof deed was zonde en aangezien ik niet door God bekeerd was, was alles wat ik deed verkeerd. Ik hoorde dat ik slecht was. Ik voelde me ook slecht. Dus het moest wel kloppen, want het sloot aan bij mijn gevoel.
Rond mijn twintigste kreeg ik psychische problemen, die vooral uit mijn zelfbeeld voortkwamen. Ik kon niets, ik deed alleen maar slechte dingen vond ik en ik had een hekel aan mezelf. Regelmatig zei ik dat ook tegen mezelf: Je kan niets en je bent niets waard. Daardoor lukte eigenlijk niets en werd mijn beeld bevestigd dat ik niets waard was. Diverse kerkgenootschappen ben ik afgelopen, van Gereformeerde Gemeenten tot PKN, van evangelisch tot Katholiek, maar op de een of andere manier heb ik daar de verlossing nooit ervaren. Ik voelde soms kleine doorbraakjes, maar deze waren altijd slechts tijdelijk van aard.
De verlossing kwam wel, maar niet in de kerk of bij God vandaan. Stukje bij beetje leerde ik weer van mezelf houden. De psycholoog maakte me bewust van de stem in mijn hoofd, waarin ik tegen mezelf zei dat ik niet goed was. Ik leerde deze stem te herkennen en het zwijgen op te leggen. Ik weet nog niet of ik echt van mezelf hield op dat moment. Dit jaar ben ik begonnen met elke ochtend tegen mezelf te zeggen: "Ik houd van mezelf en ik accepteer mezelf te zeggen." Het bijzondere wat toen gebeurde is dat ik daadwerkelijk van mezelf ging houden en daardoor werd ik een gelukkiger en stabieler mens.
Ik denk dat ik nu begrijp waarom iedereen zo overtuigd is van zijn eigen geloof. Je omringt je met mensen die hetzelfde vinden, je zegt zelf tegen jezelf dat het zo is, je leest er over van mensen die bevestigen wat je al wist en o wonder: Voor je gevoel klopt het helemaal en is het helemaal waar. De moslims zijn overtuigd dat zij gelijk hebben en ook de reformatorische christenen weten het zeker: Zij hebben gelijk en de rest zit er naast. Ze dragen allerlei bewijzen aan en zijn er echt van overtuigd.
Het gevaarlijke is dat bedrijven als Google en Facebook weten welk zoekresultaten je waarschijnlijk wil hebben en deze hoger zetten. Op die manier zullen mensen nog meer bevestigd worden in hun eigen gelijk. Verzuiling 2.0.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten